Edebiyat’la Büyümek

Hayatım, çöküşlerde dipsiz kuyuya düşüyordu, orada karanlıkta bir yere dokunmaya korkuyordu. Hıçkırıklar boğazında diziliyordu. Her duyguyu coşkulu yaşamak, üzüntüde bunu gerekli kılardı. Mektuplar yazmak istiyordum kendimden sıyrılmak için; tanımadığım insanların acılarını dindirmek istiyordum. Sevgi alıp sevgi vermek istiyordum. Ama bu isteklerim gerçekleşemezdi, biliyorum. Kendimi kurgu bir cennete koymuşum; Dünya’nın her kötü anı beni siyah sarmaşıklar içinde hissettiriyordu.

Ama geçti. Ben büyüdüm, düşüncelerime yol gösteren edebiyat ışığı oldu. Büyüttü her sayfada, sevdirdi bu hayatı; sardı her yanımı.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s